Interview with Issifu Issaka
(Recorded by Equal Trade Alliance, May 2025)
Video Issifu:
Full Transcript
Interview Transcript
ETA Representative:
Okay, good afternoon.
Respondent:
Good afternoon.
ETA Representative:
I’m going to ask you some questions.
Respondent:
Okay.
ETA Representative:
The first one is, can you just describe a regular day as a cocoa farmer in Ghana?
Respondent:
A regular day to me is a farmer going to his farm and knowing the activities in the farm — the weeding, the pruning, the harvesting. So to me, I think these are the things we do daily, regularly on the farm.
ETA Representative:
And what are the hours like? What time does it start and what time will you go home?
Respondent:
Looking at the weather, we go early in the morning — around 6 a.m., you are there. You could work till 11 or 12 p.m. The more the sun shines, the more you stop working. So sometimes you break from 12 to 2, and when the sun goes down, you come around 3 and continue until 5 or 6, then you leave the farm for the house.
ETA Representative:
Okay, long days at the farm.
Respondent:
Yes.
ETA Representative:
May I ask, why did you get into farming in the first place?
Respondent:
For me, I was born into it. My parents and family are into cocoa farming — my father and my mother. So I was born into it. When I was a kid, I saw how they worked on the farm. After school, I visited them in the farm — I saw how they weeded, pruned, harvested, and plucked. After school, I decided to participate fully with them. My father is now old — he’s above 98 years and can’t do the regular activities anymore. So I took over from him, supporting him with weeding and other things, and later acquired my own land and cocoa farm. That’s why I went into cocoa farming.
ETA Representative:
And would you say it has met your expectations? Seeing it as a child and now doing it yourself — has it met your expectations?
Respondent:
Expectations… If you mean in terms of what I get out of it, then no. But as a younger farmer wanting to be a cocoa farmer, yes. Still, what I want to get from cocoa farming, I’m not yet there.
ETA Representative:
Okay. So what are the challenges that you are facing?
Respondent:
The challenges are numerous. There are general challenges and some specific to my farm.
The general ones include climate change — rainfall patterns have changed, so farmers can’t rely on the weather anymore. Also, government regulations prevent farmers from trading their own cocoa. Illegal mining is another big issue — it has destroyed river bodies. When I was young, my father used river water near the farm, but today all those rivers are polluted. I now have to buy water from the city and transport it to the farm for spraying.
Then there’s the price. The farm gate price for cocoa is around 3,100 Ghana cedis — about $3,000 per ton. Meanwhile, cocoa trades on the international market at $8,500 per ton. That makes me feel bad because what I get is not enough. It’s also very hard to get labor — the youth don’t want to farm anymore. They prefer to go to the city or engage in illegal mining because it pays more. So getting workers to clear the farm or harvest cocoa is difficult. And because of illegal mining, food prices in cocoa-growing communities have gone up. The cost of living is higher here than even in the cities.
ETA Representative:
Can you maybe draw a bit more practical picture of the costs and living expenses of cocoa farmers — and to what extent they are actually able to make ends meet?
Respondent:
Farmers are not able to meet their ends. You have to buy inputs, hire labor, buy water, pay school fees, feed your family, and take care of your wife and children. If you compare what you earn from cocoa to what you spend daily, there’s a big gap. To earn a living income, you need shelter, food, to attend funerals or church (where you must contribute), travel costs, and emergency savings in case of illness. But as we speak, there’s nothing left after expenses.
ETA Representative:
So how do cocoa farmers cope with that now? If you’re not able to send your kid to school, how do they manage?
Respondent:
That’s why the situation is bad. You see children of cocoa farmers working on farms. When you don’t pay the farmer well, he can’t afford labor, so he uses his children. That’s called child labour. But it’s because the farmer cannot afford to send his kids to school. To me, farmers need to be paid fairly. Someone in New York determines cocoa prices without knowing the real cost of production. Chocolate producers decide their prices — why not cocoa farmers? It’s not a fair practice.
ETA Representative:
So what change do you think is needed for the cocoa farmer community?
Respondent:
It comes down to equal trade — equal share, equal responsibility, and fair distribution of revenue gains. From the farmer to the consumer, revenue should be shared fairly. Right now, cocoa farmers are dying in poverty. Some can’t afford medical expenses and die of treatable diseases. Farmers must be paid enough to cover basic needs and emergencies. Currently, they do not earn a living income.
ETA Representative:
And what change do you think it would make for farmers if they became shareholders in the final chocolate product?
Respondent:
It would motivate farmers. They would feel part of the system and be willing to invest. The youth would see cocoa farming as an attractive business. Today, young people don’t want to farm. They ask, “Why should I study for four years and then go earn only 3,100 Ghana cedis a year per ton of cocoa?” If farmers get a fair share, the youth will join, ensuring sustainability. Because my father is 98 and cannot go to the farm — if I didn’t take over, it would be abandoned. So a good price means sustainability.
ETA Representative:
And what do you think would happen to Ghana’s cocoa sector if nothing changes?
Respondent:
It will collapse. Production is already declining. If Ghana used to produce one million tons and now struggles to produce 600,000, that shows danger. Cocoa brings in major national revenue. Even the Bank of Ghana credits cocoa sales for stabilizing the currency. Cocoa supports not just farmers but the whole economy — traders, exporters, processors. Indirectly, cocoa provides over 10 million jobs in Ghana. We can’t let an industry that supports so many households collapse.
Cocoa helps the economy at large, but the farmers who produce it remain in poverty. They lack access to medical care, education, and good roads. It’s sad that the people sustaining the industry are not being taken care of — and that’s why the youth are leaving cocoa farming.
ETA Representative:
Should Equal Trade become a reality, will you join the alliance?
Respondent:
Oh yes, I think this is the time. From what I’ve seen in the value chain and from meeting manufacturers and retailers abroad, the difference is huge — producing countries take less than 10% of the revenue. That’s very sad. The Equal Trade concept is good. If it becomes reality, it will be a game changer — ensuring that producers get a fair share of the trade. One shouldn’t take 90% while others get 10%. Equal trade should mean equal share.
ETA Representative:
Thank you very much.
Respondent:
Thank you.
ETA Representative:
That was it.
This transcript is the full transcript of our interview. The video is a shortened version of our conversation. Are you interested in the full raw file? Please contact [email protected]
Advocate for Equal Trade and Sign the Petition
Dutch Translation
Volledige Transcriptie
ETA-vertegenwoordiger:
Goedemiddag.
Respondent:
Goedemiddag.
ETA-vertegenwoordiger:
Ik ga u een aantal vragen stellen.
Respondent:
Oké.
ETA-vertegenwoordiger:
De eerste vraag is: kunt u een gewone dag als cacaoboer in Ghana beschrijven?
Respondent:
Een gewone dag betekent voor mij dat een boer naar zijn boerderij gaat en weet wat er moet gebeuren — wieden, snoeien, oogsten. Dat zijn eigenlijk de dagelijkse werkzaamheden op de cacaoplantage.
ETA-vertegenwoordiger:
En hoe zien de werktijden eruit? Hoe laat begint u en hoe laat gaat u naar huis?
Respondent:
Dat hangt af van het weer. We vertrekken vroeg in de ochtend, rond zes uur. We werken tot ongeveer elf of twaalf uur. Hoe feller de zon, hoe eerder je stopt. Soms pauzeren we tussen twaalf en twee, en als de zon weer wat zakt, gaan we rond drie uur terug naar het veld tot ongeveer vijf of zes uur. Dan keren we huiswaarts.
ETA-vertegenwoordiger:
Oké, lange dagen dus op de boerderij.
Respondent:
Ja.
ETA-vertegenwoordiger:
Mag ik vragen: waarom bent u überhaupt boer geworden?
Respondent:
Ik ben erin geboren. Mijn ouders en familie doen allemaal aan cacaoteelt — mijn vader en moeder ook. Toen ik klein was, zag ik hoe ze werkten. Na school ging ik vaak naar de boerderij om te kijken hoe ze wiedden, snoeiden en oogstten. Na school besloot ik hen volledig te helpen. Mijn vader is inmiddels oud — hij is nu 98 jaar — en kan het zware werk niet meer doen. Daarom heb ik het overgenomen: ik hielp met wieden en andere taken, en later heb ik mijn eigen land en cacaoplantage gekocht. Zo ben ik erin gerold.
ETA-vertegenwoordiger:
En heeft het aan uw verwachtingen voldaan? U zag het als kind bij uw vader, en nu doet u het zelf — is het wat u had gehoopt?
Respondent:
Verwachtingen… Als u bedoelt qua opbrengst: nee. Maar als jonge boer, met de wens om cacaoboer te worden: ja. Alleen de resultaten die ik hoopte te behalen, die zijn er nog niet.
ETA-vertegenwoordiger:
Oké. En wat zijn de grootste uitdagingen waar u mee te maken heeft?
Respondent:
Er zijn veel uitdagingen. Sommige zijn algemeen, andere specifiek voor mijn boerderij.
De algemene problemen zijn bijvoorbeeld klimaatverandering — de regenval is onvoorspelbaar geworden, dus boeren kunnen daar niet meer op rekenen. Ook mag je als boer volgens de overheid niet zelf vrij je cacao verhandelen.
Een ander groot probleem is illegale mijnbouw. Die heeft onze rivieren vervuild. Toen ik jong was, haalde mijn vader water uit de rivier vlakbij de plantage. Nu is dat water vervuild, dus ik moet water in de stad kopen en het naar de plantage vervoeren om te kunnen sproeien. En dan de prijs. De prijs die boeren krijgen ligt rond de 3.100 Ghanese cedi’s — dat is ongeveer 3.000 dollar per ton. Maar op de internationale markt wordt cacao verkocht voor 8.500 dollar per ton. Dat voelt oneerlijk — de opbrengst is te laag in verhouding tot de kosten. Daarnaast is het moeilijk om arbeiders te vinden. De jongeren willen niet meer op het land werken. Ze trekken liever naar de stad of werken in de mijnbouw, want daar verdienen ze meer. Daardoor is het lastig om mensen te vinden om te helpen met wieden of oogsten. Door de mijnbouw zijn ook de voedselprijzen gestegen. Het leven in cacaogemeenschappen is nu duurder dan in de steden.
ETA-vertegenwoordiger:
Kunt u een iets concreter beeld schetsen van de kosten en het levensonderhoud van cacaoboeren — in hoeverre kunnen zij rondkomen?
Respondent:
Boeren kunnen nauwelijks rondkomen. Je moet landbouwbenodigdheden kopen, arbeiders inhuren, water kopen, schoolgeld betalen, je gezin onderhouden. Als je de inkomsten uit cacao vergelijkt met de dagelijkse uitgaven, is het verschil enorm. Om een leefbaar inkomen te hebben, heb je onderdak nodig, eten, geld om naar begrafenissen te gaan (waar je cultureel verplicht bent te doneren), geld voor de kerk, reiskosten, en wat spaargeld voor noodgevallen of ziekte. Maar zoals het nu is, blijft er na alle uitgaven niets over.
ETA-vertegenwoordiger:
En hoe redden boeren zich dan? Als u uw kinderen niet naar school kunt sturen, hoe gaan ze daar mee om?
Respondent:
Daarom is de situatie zo zorgelijk. Je ziet kinderen van cacaoboeren werken op het veld. Als de boer te weinig verdient, kan hij geen arbeiders betalen — dus helpt zijn kind mee. Dat noemen we kinderarbeid. Maar het komt voort uit armoede, niet uit onwil. Boeren moeten eerlijk betaald worden. Nu wordt de prijs voor cacao bepaald op de markt in New York, door mensen die geen idee hebben van de werkelijke kosten. Chocoladefabrikanten bepalen zelf hun prijzen — waarom mogen boeren dat niet? Dat is oneerlijk.
ETA-vertegenwoordiger:
Welke verandering is volgens u nodig voor de cacaogemeenschap?
Respondent:
We hebben eerlijke handel nodig — een gelijke verdeling van opbrengsten en verantwoordelijkheden. Van boer tot consument moet de winst eerlijk worden verdeeld. Op dit moment sterven cacaoboeren in armoede. Sommigen kunnen hun medische kosten niet betalen en overlijden aan ziektes die te behandelen zijn. Boeren moeten genoeg verdienen om in hun basisbehoeften te kunnen voorzien. Nu hebben ze geen leefbaar inkomen.
ETA-vertegenwoordiger:
Wat zou er veranderen als boeren mede-eigenaar zouden worden van het eindproduct — de chocolade zelf?
Respondent:
Dat zou boeren enorm motiveren. Ze zouden zich onderdeel voelen van het systeem en bereid zijn te investeren. Jonge mensen zouden cacao weer als een aantrekkelijk beroep zien. Vandaag de dag willen jongeren niet meer boeren. Ze vragen zich af waarom ze vier jaar zouden studeren om daarna voor 3.100 cedi per ton cacao per jaar te werken. Als boeren een eerlijk aandeel krijgen, komen jongeren terug — en dat is essentieel voor de duurzaamheid van de sector. Mijn vader is 98 en kan niet meer werken. Als ik zijn boerderij niet had overgenomen, was die verwilderd. Een eerlijke prijs betekent duurzaamheid.
ETA-vertegenwoordiger:
Wat denkt u dat er met de Ghanese cacaosector gebeurt als er niets verandert?
Respondent:
Dan stort het in. De productie daalt nu al. Ghana produceerde ooit één miljoen ton, en nu halen we amper 600.000 ton. Dat is een slecht teken. Cacao brengt veel inkomsten binnen voor het land. Zelfs de centrale bank zegt dat de stabiele koers van de Ghanese munt mede komt door de cacao-export. Cacao ondersteunt niet alleen boeren, maar de hele economie — handelaren, exporteurs, verwerkers. Indirect zorgt cacao voor meer dan tien miljoen banen in Ghana. We kunnen niet toekijken hoe een sector die zoveel gezinnen ondersteunt, instort.
ETA-vertegenwoordiger:
Laat me een opmerking maken en vraag u die toe te lichten. U zegt eigenlijk dat de cacaosector enorm veel potentieel heeft en veel geld genereert, maar dat de boeren onderaan in dezelfde situatie blijven. Kunt u dat in uw eigen woorden herhalen?
Respondent:
Cacao helpt de economie op grote schaal, maar de boeren die het produceren blijven arm. Ze hebben geen toegang tot gezondheidszorg, geen goede scholen voor hun kinderen, slechte wegen. Het is triest dat de mensen die deze sector draaiende houden, in armoede leven. Daarom willen jongeren er niet meer in werken.
ETA-vertegenwoordiger:
Als het concept van “Equal Trade” werkelijkheid wordt, zou u zich dan aansluiten bij de alliantie?
Respondent:
Ja, absoluut. Vanuit mijn ervaring in de waardeketen — en door ontmoetingen met chocoladefabrikanten en retailers — heb ik gezien dat het verschil enorm is. De producerende landen krijgen minder dan 10% van de opbrengst. Dat is triest. Het idee van “Equal Trade” is goed. Als het werkelijkheid wordt, kan het echt een keerpunt zijn. Want “gelijke handel” betekent een gelijke verdeling. Eén partij mag niet 90% krijgen en de ander 10%. Dat is geen gelijkheid. We moeten het speelveld eerlijk maken zodat producenten een eerlijk aandeel krijgen.
ETA-vertegenwoordiger:
Dank u wel.
Respondent:
Dank u.
ETA-vertegenwoordiger:
Dat was het.
Dit transcript is de volledige weergave van ons interview. De video is een verkorte versie van ons gesprek.
Ben je geïnteresseerd in het volledige ruwe bestand? Neem dan contact op via [email protected].
Kom op voor eerlijke handel. Sign the Petition
